اختلاف متن‌ها : 2 - ق - خ - دوش پ - يار در مصرع دوم بيت دوم « دوش » از لحاظ تعيين زمان آمدن معشوق بر « يار » رجحان دارد . 3 - خ - ب - كاى عاشق ق - اى عاشق در بيت سوم « كاى عاشق » بر « اى عاشق » ارجح است زيرا « ك » علامت ربط است و بودنش اولى . 3 - ق - پ - آورد به آواز حزين خ - آورد و به آواز حزين « آورد و به آواز حزين » بهتر از « آورد » به آواز حزين » مىباشد ، چون آمدن واو عطف در اينجا از موارد لازم است 4 - ق - پ - عاشقى - بادهء شبگير - نشود باده‌پرست خ - عارفى - ساغر شبگير - نبود باده‌پرست . در مصرع دوم بيت چهارم « عاشق » بر « عارف » برتر است زيرا در مصرع دوم با « كافر عشق » ارتباط معنوى و لفظى دارد . « باده شبگير » نيز بهتر از « ساغر شبگير » است زيرا « ساغر » ظرف « باده » است و باده شبگير با عبارت « باده‌پرست » در مصرع دوم متناسب‌تر است . « نشود » نيز بر « نبوَد » ارجح است . بدان سبب كه پس از « بادهء شبگير دادن » انتظار تحول در عاشق مىرود و در كلمهء « نبود » انتظار تحول و باده‌پرست شدن بيجاست . 6 - ق - و گر بادهء مست خ - و گر از بادهء مست پ - ور از بادهء مست در بيت بالا « و گر از باده » فصيح‌تر از « ور از باده » و « و گر باده » مىباشد .